
| Cecha | Opis |
|---|---|
| Nazwa | Wianek letni |
| Rodzaj | Dekoracja florystyczna |
| Materiały | Świeże lub suszone kwiaty, liście, zioła, trawy, gałązki |
| Pochodzenie tradycji | Europa, szczególnie kraje słowiańskie; popularny element obrzędów i świąt letnich |
| Forma | Okrągła kompozycja z roślin osadzonych na stelażu z drutu, wikliny lub słomy |
| Średnica | Od kilkunastu do kilkudziesięciu centymetrów, w zależności od przeznaczenia |
| Kolorystyka | Różnorodna, w zależności od użytych roślin; często dominują barwy letnie - żółcie, czerwienie, fiolety, zielenie |
| Okres użytkowania | Najczęściej wiosna-lato; w wersji z suszonych kwiatów - całorocznie |
| Stanowisko ekspozycji | Na drzwiach, ścianach, stołach lub jako element stroju |
| Konserwacja | Suszone wianki przechowywać w suchym miejscu z dala od słońca; świeże najlepiej przygotować na krótko przed użyciem |
| Symbolika | Radość, lato, uroczystości; w kulturze słowiańskiej - miłość i płodność |
| Zastosowanie | Dekoracja wnętrz, ozdoba głowy, element obrzędów i sesji fotograficznych |
| Trudność wykonania | Średnia - wymaga podstawowych umiejętności florystycznych |
| Ciekawostka | W tradycji Nocy Kupały puszczano wianki na wodę, wróżąc przyszłość w miłości |

Komentarze