
| Cecha | Opis |
|---|---|
| Nazwa polska | Wiciokrzew japoński |
| Nazwa łacińska | Lonicera japonica |
| Rodzina | Caprifoliaceae (przewiertniowate) |
| Pochodzenie | Japonia, Korea, Chiny; obecnie uprawiany i zdziczały w wielu krajach |
| Pokrój | Pnącze o długich, wijących się pędach, częściowo zimozielone w łagodnym klimacie |
| Wysokość | Do 6-10 m długości pędów |
| Liście | Owalne, ciemnozielone, u młodych roślin przeciwległe, u starszych zimą częściowo opadają |
| Kwiaty | Długie, rurkowate, białe, z czasem żółknące; silnie pachnące, szczególnie wieczorem |
| Stanowisko | Słoneczne do półcienistego |
| Podłoże | Przepuszczalne, umiarkowanie wilgotne, o odczynie obojętnym do lekko kwaśnego |
| Podlewanie | Umiarkowane; dobrze znosi krótkotrwałą suszę |
| Temperatura optymalna | 15-25 °C; odporny na mrozy do około -15 °C |
| Wilgotność powietrza | Średnia; dobrze znosi warunki ogrodowe |
| Nawożenie | Wiosną nawozami wieloskładnikowymi; latem można stosować nawozy potasowe dla lepszego kwitnienia |
| Zastosowanie | Obsadzanie pergoli, altan, ogrodzeń; roślina miododajna; w niektórych regionach stosowana w ziołolecznictwie |
| Trudność uprawy | Niska - łatwy w uprawie, ale może być inwazyjny |
| Ciekawostka | W wielu krajach, m.in. w USA, uznawany za gatunek inwazyjny ze względu na szybkie rozrastanie się i wypieranie rodzimych roślin |

Komentarze